Search
  • sandrinhagre

Alsof ik afscheid moet nemen

Updated: Jan 14


Vanavond leek het alsof ik van de ZEE en het strand afscheid moest nemen. De verkoeling van de zee op m’n huid, niet te koud, precies goed. En het plakkerige zand waarin ik weg smelt lopend door de golven van de zee met m’n tas op weg naar het naakt strand. Daar is het altijd het rustigst en het sereenst. Het warme zand tegen de duinen waar ik m’n doek neerleg zodat ik net wat gemakkelijker kan zitten en liggen. De zwoele wind in meditatie en de soms aanwezige irritante zandvlooitjes en ini-mini vliegjes op m’n huid die ik toch echt van me af schut. M’n camera in de aanslag en helemaal in beslag genomen door de kleuren en vergezichten aan de horizon die continue veranderen en elke avond anders zijn. De zwoele atmosfeer, de energie van de elementen, steeds weer dieper voelend aanwezig, meer intensiteit en contact met m’n lijf en energielichaam daar waar grenzen kunnen oplossen. Ik voel verdriet en blijheid tegelijk. Verdriet omdat ik wil dat t altijd zo is, omdat ik de zomer en dit gevoel, deze plek met deze temperaturen niet wil loslaten. Ik besef me dat niet willen loslaten lijden geeft. Ik zak dieper in mn lichaam en adem een paar keer en de spanning laat los. Tegelijkertijd voel ik me blij omdat ik me zo bewust ben van de bevoorrechte positie waarin ik me bevind. Kijk wat er allemaal in de wereld gebeurt... Een zucht van inleving, verdriet en compassie voel ik door mn lijf stromen, bewustwording van de vergankelijkheid van alles in dit moment. De kwetsbaarheid van het bestaan en ons mensen. Wat als ik niet hier was geboren en niet dit leven had gekregen maar ergens in een stoffig kamp zou zitten, hutje mutje, moe, honger en dorst of in een mega brand zou zijn beland, door een tsunami overweldigd, door oorlog of hongersnood in een gedwongen situatie. Ik vraag me tegelijkertijd af hoe mijn gemoedstoestand zou zijn als ik in zo'n situatie zou belanden, zou ik me even vredig en liefdevol voelen als ik me over het algemeen het laatste jaar voel? Het besef komt binnen dat dit soort uitersten nodigen zijn om de duale wereld te ervaren en te integreren in ons hart door een steeds grotere container te zijn van alle soms tegengestelde gevoelens die naast elkaar in het moment voelbaar zijn, bestaan en toch weer niet....ze lossen op....zolang we er ons niet aan vast houden...Mijn hart opent zich meer in dankbaarheid voor hoe mijn leven nu is en in compassie voor een ieder die lijden ervaart.


Ik adem en laat los fijne nacht allemaal! Sandra

14 views0 comments