Search
  • sandrinhagre

Alsof ik afscheid moet nemen

Updated: Apr 12


Vanavond leek het alsof ik van de ZEE en het strand afscheid moest nemen. De verkoeling van de zee op mijn huid, niet te koud, precies goed. En het plakkerige zand waarin ik weg smelt lopend door de golven van de zee met mijn tas op weg naar het naaktstrand. Daar is het altijd het rustigst en het sereenst. Het warme zand tegen de duinen waar ik mijn doek neerleg zodat ik net wat gemakkelijker kan zitten en liggen. De zwoele wind in meditatie en de soms aanwezige irritante zandvlooitjes en ini-mini vliegjes op mijn huid die ik toch echt van mij af schut. Mijn camera in de aanslag en helemaal in beslag genomen door de kleuren en vergezichten aan de horizon die continue veranderen en elke avond anders zijn. De zwoele atmosfeer, de energie van de elementen, steeds weer dieper voelend aanwezig, meer intensiteit en contact met m’n lijf en energielichaam daar waar grenzen kunnen oplossen. Ik voel licht verdriet en blijheid tegelijk. Verdriet omdat het gevoel zo intense schoonheid in zich draagt dat ik even zou willen dat het altijd zo is. Ik ga de zomer en dit gevoel, deze plek met deze temperaturen missen nu de herfst aan het aanbreken is. Ik zak dieper in mijn lichaam en adem een paar keer en de spanning laat los. Tegelijkertijd voel ik blijheid omdat ik me zo bewust ben van de bevoorrechte positie waarin ik mij bevind. Kijk wat er allemaal in de wereld gebeurt... Een zucht van inleving en compassie voel ik door mijn lijf stromen, bewustwording van de vergankelijkheid van alles in dit moment. De kwetsbaarheid van het bestaan en ons mensen. Wat als ik niet hier was geboren en niet dit leven had gekregen maar ergens in een stoffig kamp zou zitten, hutje mutje, moe, honger en dorst of in een mega brand zou zijn beland, door een tsunami overweldigd, door oorlog of hongersnood in een gedwongen situatie. Ik vraag me af hoe mijn gemoedstoestand dan zou zijn. Zou ik mij even vredig en liefdevol voelen, even stabiel? Het besef komt binnen dat dit soort uitersten nodig zijn om ons hart verder te openen zodat we een steeds grotere container worden waar het leven doorheen kan stormen. Gevoelens die soms tegenstrijdig lijken maar naast elkaar in het moment voelbaar zijn, bestaan en toch weer niet....ze lossen op....zolang wij er ons niet aan vasthouden...Mijn hart opent zich meer in dankbaarheid voor hoe mijn leven nu is en in compassie voor een ieder die op het zelfde moment lijden ervaart.


Ik adem en laat los fijne nacht allemaal! Sandra

25 views0 comments